Naaalala ko pa  ang mga panahon ng pagdaloy ng mga luha sa aming mga mata dulot ng matinding bigat  sa aming mga damdamin. Bagamat alam naming iyon na ang simula ng aming paghihiwalay, pinipilit ko pa ring huwag ipakita ang pagbuhos ng luha sa aking mga mata nginit parang naging talon ang aking mga mata. Gusto kong isiping sana ang mga sandaling iyon ay sandali ng pagbalik at hindi sandali ng pag-alis.

Walang segundong lumipas na hindi ako nag-iisip na baka simula na iyon ng pagsibol ng bagong pamumuhay. Ganunpaman, ayaw ng puso't isipan ko na tanggaping ang dating araw-araw naming pagsasama ay matutumbasan ng  isa o dalawang beses sa isang buwan. Subalit hindi ko kayang baguhin ang kapalaran. Wala akong magagawa kundi sundin ang takbo ng kapalaran. Kapalarang hindi ko mababago kailanman.